Strona główna
Strona główna
Strona główna
Strona główna


















Uroczystość Wszystkich Świętych

Warszawa, 01.11.2009

Wszystkich Świetych, czyli „Festum omnium sanctorum” to uroczystość na cześć chrześcijanskich świętych,obchodzona 1 listopada. W tym dniu Kościół raduje się, iż bardzo wielu zmarłych przebywa u Boga w niebie. „Uroczystość Wszystkich Świętych to świeto Boga, który poprzez ludzi czyni tak wiele dobrego na świecie. (…) to radosna uroczystość. Pokazuje, ilu ludzi mimo wszystko jest pośrednikami Boga w świecie.”(ks. Jan Twardowski). Po ostatniej reformie liturgii teologowie podkreślają, że "uroczystość obejmuje nie tylko świętych kanonizowanych, ale wszystkich zmarłych, którzy osiągneli doskonałość, a zatem także zmarłych krewnych i przyjaciół".

1 listopada jest dniem radości, a nie żałoby. Kościół katolicki w tym dniu uroczyście świętuje znanych i anonimowych, dawnych i współczesnych świętych. Uroczystość Wszystkich Świętych nie jest - wbrew spotykanym opiniom żadnym: "Świetem Zmarłych". Taka wersja obchodzenia tej uroczystości jest dziedzictwem epoki komunizmu. Kościół cieszy sie, że bardzo wielu zmarłych przebywa u Boga w niebie. Podkreśla w tym dniu, że wszyscy są powołani do świetości i każdy z nas ma na to szansę.

Uroczystość Wszystkich Świetych jest jednym z najbardziej radosnych dni dla chrześcijan. W ciągu roku niemal każdego dnia przypada wspomnienie jednego lub kilku świętych znanych z imienia. Jednak ich liczba jest znacznie wieksza. Wiele osób doszło do świetości w zupełnym ukryciu. 1 listopada Kościół oddaje chwałe wszystkim świętym, tym oficjalnie uznanym i wyniesionym na ołtarze jak i tym, których nikt nie zna z imienia.

Dzień 1 listopada przypomina prawdę o powszechnym powołaniu do świetości. Każdy z wierzących, niezależnie od konkretnej drogi życia: małżenstwa, kapłaństwa, bycia zakonnikiem, czy życia w samotności, jest powołany do świetości. Tej pełni człowieczeństwa nie można osiągnąć własnymi siłami. Konieczna jest pomoc łaski Bożej, czyli dar życzliwości Boga. Ponieważ Stwórca powołuje do świetości wszystkich, także każdemu człowiekowi pomaga swą łaską. Teologia wskazuje, iż każdy otrzymał dar zbawienia. Uroczystość Wszystkich Świetych zdecydowanie różni sie od Dnia Zadusznego (wspomnienia Wszystkich Wiernych Zmarłych) przypadającego na 2 listopada. Uroczystość przypadająca na 1 listopada wyraża powszechne powołanie do świetości. Wskazuje na hojność Pana Boga i pogłębia nadzieje, że wszelkie rozstanie nie jest ostateczne, bo wszyscy są zaproszeni do domu Ojca.

Razem jednak Dzień Wszystkich Świętych i Dzień Zaduszny przypominają prawdę o wspólnocie Kościoła, obejmującej świętych w niebie, pokutujących w czyśacu i żyjących jeszcze na ziemi. Wśród tych trzech stanów Kościoła dokonuje sie, poprzez modlitwe, pamięć czy ofiarę, ciągła wymiana dóbr duchowych. W tej łączności (komunii) wyraża sie Świetych Obcowanie.

Wspomnienie wszystkich świętych ma źródło w kulcie meczenników. W rocznice śmierci, która dla chrześcijan jest dniem narodzin dla nieba, odprawiano na grobach męczenników Eucharystię i czytano opisy męczeństwa. Pamięć o tych, którzy krwią potwierdzili swoją wiarę, była w pierwszych gminach chrześcijanskich pieczołowicie przechowywana. Każda z lokalnych wspólnot posiadała spis swoich meczenników, którzy przez sam fakt męczenstwa stawali sie bliskimi Chrystusa. Dlatego ich wstawiennictwo nabierało szczególnej mocy. Stopniowo do tych list dopisywano imiona nie tylko męczenników, ale też innych osób odznaczających sie szczególną świętością. Pierwszym świętym spoza grona męczenników był zmarły w 397 r. biskup Marcin z Tours.

Początki uroczystości Wszystkich Świetych siegają IV w. W Antiochii czczono wtedy pamieć o bezimiennych meczennikach, których wspominano w niedziele po Zesłaniu Ducha Świetego. W Rzymie w VII wieku papież Bonifacy IV poświecił dawny Panteon i uczynił go kościołem ku czci Bogurodzicy oraz wszystkich Męczenników. Polecił przy tej okazji umieścić tam kamienie przywiezione z katakumb chrześcijańskich męczenników. Historycy przekazują, iż przywieziono wtedy aż 28 pełnych wozów. Z rocznicą tych wydarzeń związane było rzymskie świeto Wszystkich Świętych. Czczono wtedy jedynie Maryje i męczenników. W późniejszych wiekach dołączono kult "wszystkich doskonałych Sprawiedliwych". Obchody przeniesiono z 13 maja na 1 listopada. Powodem były prawdopodobnie trudności z wyżywieniem rzesz pielgrzymów przybywających do Rzymu na wiosne. Listopadowa data była już znana w Irlandii oraz Anglii a od VIII w. święto rozprzestrzeniło sie w całej Europie.

Uroczystość ta zdecydowanie różni sie od dnia nastepnego, czyli Zaduszek, w liturgii Kościoła obchodzonego jako Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych – jest to dzień nabożeństw i modlitw w intencji zmarłych, których dusze przebywają w czyśacu. Tego dnia w szczególności „wobec tajemnicy rzeczy ostatecznych trzeba spojrzeć na wszystko głebiej, na bliźniego jak na tego, który odejdzie, na Boga, Jak na Tego, z Kim mamy sie spotkać”(ks. Jan Twardowski). Tradycyjnie w Dniu Wszystkich Świetych i Zaduszki odwiedzamy groby bliskich i znajomych, modlimy sie w ich intencji, wspominamy, zapalamy znicze, kładziemy kwiaty. Sprzyja to chwilom refleksji i zadumy –„śmierć zawsze daje głebsze spojrzenie” (ks. Jan Twardowski). Są to dni szczególnej łączności z tymi, którzy odwołani przez Boga z tego świata, stoją na drugim brzegu.

Katechizm Kościoła Katolickiego o modlitwie za zmarłych: „»Dlatego właśnie (Juda Machabeusz) sprawił, że złożono ofiare przebłagalną za zabitych, aby zostali uwolnieni od grzechu« (2 Mch 12,45). Kościół od początku czcił pamięć zmarłych i ofiarował im pomoce, a w szczególności Ofiarę eucharystyczną, by po oczyszczeniu mogli dojść do uszcześliwiającej wizji Boga. Kościół zaleca także jałmużne, odpusty i dzieła pokutne za zmarłych: »Nieśmy im pomoc i pamiętajmy o nich. Jeśli synowie Hioba zostali oczyszczeni przez ofiare ich ojca, dlaczego mielibyśmy wątpić, że nasze ofiary za zmarłych przynoszą im jakąś pociechę. Nie wahajmy sie nieść pomocy tym, którzy odeszli i ofiarujmy za nich nasze modlitwy«” (nr 1032).

Odpust zupełny za dusze w czyśacu cierpiące

można uzyskać pod zwykłymi warunkami — spowiedź, Komunia Święta, wolność od przywiązania do jakiegokolwiek grzechu, odmówienie Ojcze nasz, Wierze w Boga Ojca oraz dowolnej modlitwy w intencjach Ojca Świetego:

* od południa uroczystości Wszystkich Świetych i w Dniu Zadusznym pobożnie nawiedzając kościół,

* od 1 do 8 listopada odwiedzając pobożnie cmentarz i modląc sie za zmarłych.

Słowniczek pojęć eschatologicznych:

Eschatologia (z greckiego eschatos — ostatni) — dziedzina teologii, której przedmiotem badań są tzw. rzeczy ostateczne, czyli prawdy wiary dotyczące ostatecznego losu człowieka oraz ostatecznego kształtu, jaki Pan Bóg nada ludzkości i całej stworzonej rzeczywistości. W wymiarze indywidualnym zajmuje sie śmiercią człowieka, sądem jednostkowym, życiem człowieka po śmierci, rozumianym jako kontynuacja istnienia duszy pozbawionej ciała. W wymiarze ogólnym eschatologia dotyczy wydarzeń mających nastąpić przy koncu historii — powtórnego przyjścia Chrystusa, zmartwychwstania, Sądu Ostatecznego, realizacji zbawienia lub potępienia po zmartwychwstaniu umarłych.

Paruzja — zapowiedziane w Piśmie Świetym powtórne przyjście wywyższonego Jezusa Chrystusa przy końcu czasów w chwale, z którym wiąże sie zmartwychwstanie umarłych oraz powszechny sąd nad światem.

Niebo — ostateczny i nieutracalny stan wiecznego zbawienia, który Bóg daje jako niezasłużony dar człowiekowi po śmierci lub po koniecznym oczyszczeniu. Po zmartwychwstaniu będzie w nim miało udział również ludzkie ciało.

Czyściec — proces oczyszczenia po śmierci, przez który człowiek zostaje uwolniony od wszelkiego grzechu i może uczestniczyć w wiecznej szcześliwości w niebie.

Piekło — stan wiecznego potępienia tych, którzy umierają w stanie grzechu cieżkiego i nie żałują za swoje grzechy.

Sąd Ostateczny — związany z paruzją i zmartwychwstaniem umarłych, końcowy wyrok Boży, decydujący o ostatecznym zbawieniu lub potępieniu jednostek i całej ludzkości.

Sąd szczegółowy — dusza oddzielona od ciała jest mu poddawana bezpośrednio po śmierci. Bóg przywołuje człowiekowi na pamięć całe jego życie ziemskie w ten sposób, że każdy szczegół oraz wynikające ze szczegółowych decyzji całe życie człowieka stają w jasnym świetle przed oczami jego ducha, który sam dokonuje osądu.

Świetych Obcowanie — świadomość tego, że żywi i zmarli stanowią jedną wspólnotę Kościoła pielgrzymującego na ziemi, oczyszczającego sie w czyśacu i uwielbionego w niebie, i powiązani są wzajemnymi relacjami.

Odpust zupełny — całkowite darowanie przed Bogiem kary doczesnej za grzechy przebaczone już co do winy. Dostepuje go chrześcijanin pod określonymi przez Kościół warunkami, za pośrednictwem Kościoła, który jako szafarz owoców odkupienia rozdaje je ze skarbca zasług Chrystusa. Może być udzielony żywym lub zmarłym.

Modlitwa za zmarłych — pomoc dla dusz znajdujących sie w stanie oczyszczenia w czyśacu. Praktykowana jest w Kościele od II wieku. Od III w. Kościół modli sie za zmarłych w czasie Eucharystii. Stopniowo przyjęła się praktyka odprawiania Mszy św. za zmarłych.

W Naszym Kościele modlitwy wypominkowe za naszych bliskich zmarłych bedą w każdy ostatni piątek miesiaca. Wyczytywanie imion zmarłych od godz 17.00. Msza Świeta za zmarłych o godz. 18.00.

Wszystkich Naszych Parafian zapraszamy na wspólną modlitwe za naszych bliskich zmarłych





Wprowadził:

Dziękujemy za wirtualne odwiedziny. Jesteś 2073 Pielgrzymem w naszej Świątyni.